آهان بذاريد از دانشگاه رفتنم براتون بگم...سال آخر دبيرستان بودم كه به اجبار مامان گرامم به كلاس كنكور رفتم .اونم چه كلاسي. همش از سر كلاس فرار ميكردم يا به هر بحانه اي از سر كلاس ميزدم بيرون.اصولا از درس خوندن خوشم نمي اومد.جوري شده بود كه همه ميگفتن حيفه اين همه پول كلاس دادي برو بخون كه حداقل دانشگاه قبول شي و آبروي مارو نبري.منم كه گوش به اين حرفا نمي دادم.خلاصه كم كم داشتيم به كنكور نزديك ميشديم و تو خونه مهندس مهندس  هم شروع  ميشد.اصولا منم يه آدم خيلي خونسردي هستم و هميشه دقيقه نود موضوع برام جدي ميشه.و تازه ميشينم فكر ميكنم كه بايد اين همه كار خرابي و كلاس نرفتنارو چه جوري جبران كنم.نزديك يه يك ماهي يواشكي شبا پا ميشدم دور از چشم بقه تو سكوت درس مي خوندم.كنكور شروع شد و تموم شد و جوابش اومد و من ، با يه دسته گل بزرگ،با يه صورت خوشحال كه بيشتر به ذوق مرگي ها ميخورد رفتم آموزشگاه.خيلي پيروز مندانه به همه نگاه كردم و گل و تقديم مدير موسسه كردم.از طرفي موسسه چون تازه تاسيس بود با  افراد خيلي كمي شروع به فعاليت كرده بود..مثلا حدود شايد 10 نفر كه 5 نفر از اون ها  فاميلي هاشون  با حرف نون و بعضي با حرف دال و ...  شروع مي شد .مسول آموزشگاه هم  فقط همون روز نامه هايي رو گرفته بود كه هنر جو داشت.اول فاميلي من حرف ( ع) بود .ولي مدير موسسه اون برگ از روزنامه رو نگرفته بود ،چون فكر ميكرد من با اين بازيگوشي هايي كه ميكنم قبول نمي شم.ولي هميشه ميگن به حرف گربه سياه بارون نمياد...آقا يا خانومي كه شما باشين قبول نميكردن كه من قبول شدم...تند و سريع رفتم روزنامه خرديم و آوردم بهشون نشون دادم تا باورشون شده بود...عكسم كه تا يك سال قرار بود به عنوان دانشجوي پر كار تو آموزشگاه زده بشه.رفتم براي ثبت نام دانشگاه و از اين جور كارا..واي چشمتون روز بد نبينه... اونجا هيچ فرقي با دهات نداشت.نميدونستم بايد چيكار كنم .!!! اصلا از محيتش خوشم نيومد و انصراف دادم...مامانم كه تو سر خودش ميزد و من ميگفتم نميخوام دانشگاه برم.با هزار ترس ولرز انصراف دادم و نشيتم دعا كردم و به پاي خدا افتادم كه دوباره يه جاي خوب قبول شم.يك سال گذشت و دوباره كنكور شد و منم خونســــــــرد..روز كنكور با خونسردي تمام بلند شدم و آماده شدم و با دختر عموم رفتيم كه بريم سر جلسه..حوزه ها فرق ميكرد من يه جا بودم دخي عموم يه جاي ديگه..اول دخي عموم و گذاشتيم سر جلسه و بعد بابام با هزارتا سفارش من و گذاشت حوزه خودم...چند دفعه بابايي تاكيد كرد كه ببين درست اومدي منم هي گفتم بابا گچلم كرديدررست اومدم .رفتم تو حياط مدرسه همه 10 دفه كارتاشون و چك كردن و من خونسرد نشستم تا بگن بريد امتحان...رفتم داخل يكي از استرس گريه ميكرد ،يكي صلوات ميفرستاد،يكي هنوز با موبايلش حرف ميزد و.... هر چي گشتم صندليم و پيدا نكردم ،تازه فهميدم كه حوزرو اشتباهي اومدم و به گه خوردن افتادم كه چرا به حرف بابام گوش ندادم.ولي روحيه خودم و خراب نكردم چون امكان داشت كنكورم و بد بدم،اومد بيرون بعد از چند دقيقه تاكسي گيرم اومد (هرچي وايسادم ماشين دربستي نبود ) خونسرد نشستم تا راننده تاكسي مسافرا رو پياده كرد و من ماشين و دربست گرفتم...رفتم حوزه درستكي و رفتم داخل. همه نشسته بودن.منم رفتم سر جام نشستم و به اطرافيانم نگاه كردم .يه چيزي توجهم و اين وسط جلب كرد.رو ميز همه يا شناسنامه يا گواهينامه يا كارت ملي بود.از پشت سريم پرسيدم اينا واسه چيه ؟!!!! اونم گفت نوشته شده بود كه كارت شناسايي ميخوان براي چك كردن مشخصات.خودم خندم گرفته بود.تا حالا آخه كسي اينجوري كنكور داده ؟؟؟؟ خلاصه جوابا اومد و من يه جاي ديگه كه شهريتش بهتر از جاي قبلي بود قبول شدم.ثبت نام كردم و از ترسم حرفي از انصراف نزدم.حالا تو مطالب بعد براتون از يكي از دوستام كه باعث سرور و شادماني ما تو دانشگاه مي شه مينويسم...

پ.ن.1 : هميشه تلاش كنيد تا به چيزي كه ميخواين برسيد، حتي اگه اون چيز يه آدامس خرسي باشه.هميشه خواستن توانستن است

پ.ن.2 : به حرف باباتون يا بزرگ ترا گوش بدين.اونا تجربشون بيشتر از ماهاس.

پ.ن.3 :هميشه سعي كنيد خونسرد باشيد.حالا تحت هر شرايطي كه ميخواد باشه.

پ.ن.4 :مثل من باشيد تا روزي بشيد ماريا بوتا